Een ontmoetingsplek in het bos

Aan een van de hoofdontsluitingswegen van Kerckebosch in Zeist, midden op een driehoekig bosperceel is een multifunctionele accommodatie gerealiseerd die een motor vormt voor de gebiedsontwikkeling. Het gebouw fungeert als laagdrempelige ontmoetingsplek voor de wijk, zorgvuldig ingepast in de bosrijke omgeving. 

De programmering is breed en verbindend: op de begane grond bevinden zich maatschappelijke horeca en eerstelijns zorgfuncties, zoals huisartsen, een apotheek en fysiotherapie. In de verdiepingen erboven zijn zorggerelateerde woningen gerealiseerd: drie woongroepen met 24 zorgappartementen en op de tweede verdieping 18 zelfstandige appartementen. Deze laatste woningen hebben toegang tot een collectief daklandschap dat een eigen leefwereld in het groen creëert. Ondergronds zijn sportzalen en bergingen opgenomen, waardoor het gebouw meerdere functies in één herkenbaar geheel bundelt.

In harmonie met de natuur

Het ontwerpconcept vertaalt de natuurlijke context naar de architectuur. De plattegrond is gevormd alsof het de doorsnede van een boomstam betreft, waarbij de gevel zich plooit rond bestaande boomgroepen. Zo bleven waardevolle bomen behouden en ontstond een vanzelfsprekende relatie met de omgeving. De volledig transparante begane grond laat het gebouw bijna zwevend boven de bosbodem lijken, terwijl de openheid uitnodigt tot ontmoeting en contact met de natuur. De buitenruimten en collectieve plekken zijn zo georganiseerd dat bewoners en bezoekers het gevoel krijgen onderdeel te zijn van het landschap.

Een gevel als boomschors

De gevel bestaat uit geprofileerde en gestanste aluminium beplating met een bronskleurige anodisatie. Deze huid refereert aan de structuur en gelaagdheid van boomschors en geeft het gebouw zijn karakter. Door de semi-transparante werking wordt privacy op balkons gewaarborgd, terwijl licht en lucht vrij spel krijgen. Het materiaal reageert subtiel op weer en zonlicht, waardoor de kleuren variëren van diepbruin tot goudgeel, in harmonie met de seizoenen. Groene balkonafscheidingen versterken de natuurlijke uitstraling, terwijl de dakranden lijken op te lossen in de lucht. Zo ontstaat een architectuur die niet alleen in het bos staat, maar er als vanzelf deel van uitmaakt.